Miljković: Očajna pesma

Obavezna lektira

Ovaj legendarni jugoslavenski pjesnik gotovo tri godine je, nakon dolaska iz rodnog Niša u Beograd, bezuspješno pokušavao objaviti svoje stihove, a prvu pjesmu objavljuje mu Oskar Davičo 1955. godine u časopisu Delo. Miljković je tada imao 21. godinu a prvom zbirkom Uzalud je budim, objavljenom naredne godine, postiže veliki uspjeh i osigurava sebi sigurno mjesto u samom vrhu domaće književnosti.

Umro je u 27. godini pod do kraja nerazjašnjenim okolnostima. U noći između 11. i 12. februara 1961. godine, njegovo tijelo je pronađeno na koljenima, obješeno na vrbu u blizini Ksaverske šume na periferiji Zagreba, gdje je živio neko vrijeme.

Polet je nasilje, nedoučeni dane;
Nebo je dato pod napolicu laži.
Kuda ću? šta ću? svuda me noć traži;
Psi me recituju i gluve poljane;
Cvet i ptica uhvaćeni su u laži!
Mi znamo okrutnosti prerane slobode
I san po meri noći kad nas takao,
Krivotvornu zoru kojoj pišu ode
I silazak u srce ko silazak u pakao

Po ljubavno đubre uz sjaj nepogode.

Dušo, životinjo koju prati seta,

Upoznaj nas s mrazom koji piše pesme;

Šumo teška rimo na kraj bela sveta,

Zar zlo pobeđeno ni zapevati ne sme

Pred novim zlom koje počinje da cveta?!

Misao koja ne ume da misli

Zavlada svetom.
I sada je kasno

Bilo šta reći što bi bilo jasno

I čoveku i ptici pod kojom smo kisli

I mrtvima koji istrunuše časno.